21 maart 2016

Over mij/ Mijn reis naar het heden

Vroeger, als klein meisje, dacht ik dat het normaal was; praten met dieren. En dan bedoel ik niet praten tégen dieren maar echt praten MET dieren.
Altijd gedacht dat iedereen dat kon en deed.
Toen de leeftijd kwam van “Doe maar gewoon dan doe je gek genoeg” merkte ik pas dat het misschien zo gewoon niet was. Liever gezegd: ik ben er nog steeds van overtuigd dat ieder wezen, iedere ziel zo puur geboren wordt dat communicatie tussen verschillende soorten (levende) wezens mogelijk is.

Echter wanneer de mens op die leeftijd komt van “doe maar gewoon …” zijn er die er bewust of onbewust voor kiezen om “maar gewoon” te doen. Omdat dat hun pad is, beter bij hun past. Er zijn er ook die er bewust voor kiezen zich er in te verdiepen, hun weg daarin te zoeken en te vinden. En dan zijn er nog die zo goed als mogelijk proberen mee te gaan in de stroom van “doe maar gewoon” omdat “anders zijn” niet hoort, niet o.k. is, -vaak gevoed door omgeving, maatschappij e/o opvoeding- maar die het desondanks niet kunnen “afschudden”. Het steeds weer op onverwachte momenten op hun pad vinden. Ook ongekozen, soms zelfs ongewenst. Zo is het mij ook vergaan. Achteraf denk ik dat dit veel te maken had met het durven gaan omarmen van mijn eigen Hoog Sensitiviteit en alle “extra’s” die ik heb meegekregen. Van angst/ verzet naar acceptatie. Op dat moment echter zag ik dat zo niet, want; …

Eenmaal zelf die leeftijd bereikt dat reacties als “doe es gewoon” steeds vaker kwamen en feller werden, heb ik actief geprobeerd
mezelf er van te distantiëren. Een jaren lang proces van energieverlies en niet mezelf kunnen zijn.
Zeker als Hoog Sensitief Persoon is het zwaar om, in meer opzichten, gewoon maar “mee te draaien” in de maatschappij.
Jezelf weg te cijferen en uiteindelijk vaak zelfs te verliezen.

Door het wegcijferen van wat Moeder Natuur me heeft meegegeven zijn er vele dingen in mijn leven gepasseerd die niet wilde beklijven.
Ondertussen bleven er dieren in mijn leven komen die me ongevraagd herinnerden aan hoe het ook al weer zat. Meestal liet ik het afglijden. Ik was zo gewend aan mijn rol als “doe maar gewoon” burger, dat ik elke vorm van communicatie e/o boodschappen uit de dierenwereld eng begon te vinden.

Toen ik in 2003 deelnam aan een Reiki/Arisi-Ki cursus, kwam de eerste grote wake-up call.
Tijdens deze weekend-cursus bleef de hond des huizes de hele tijd als m’n schaduw zo dichtbij. 
Het viel iedereen op.
We hadden elkaar echter nooit eerder gezien.
Tijdens het luisteren naar de cursusleider hoorde ik ineens ook een andere stem, ik keek verbaasd om me heen.
Ik hoorde; ”Joh, duh. Da’s toch allemaal niet zo moeilijk”.
Ik dacht alleen maar; “He? wat niet, wie ben jij”.
En weer die stem; “Nou wat jullie aan het doen zijn. Doe niet zo gewichtig. Alles is energie!
Dat hoef je toch niet te leren, dat moet je voelen, dat moet je doen”.
Ik dacht; “Wie zegt dit, wie ben jij en waarom zie ik niemand praten. Ik hoor dit toch echt”.
De stem zei; “Tja, wie zou ik zijn, moet ik bij je op schoot kruipen?” 
Ik dacht; “De hond?”
Ik zag; zucht, kwispel, kwispel.Ik hoorde; “He he. Traag hoor” 
Ik dacht; “Sta eens op als jij het bent” 
De hond stond op.

Zo begon mijn besef, dat dit zo bij mij hoorde dat ik het nooit zou kwijt raken. Dat ik het handen en voeten moest geven, middels acceptatie maar ook scholing en oefening. En daarmee begon het pad dat ik, nog vaak met vallen en opstaan -met lange pauzes gevuld met vraagtekens, onzekerheid en ontkenning- heb bewandeld tot het punt waar ik nu ben. Het punt waarop ik Dima Mojela aan de wereld laat zien.
Nog lang hoop ik dit pad te mogen bewandelen en te leren van de ervaringen die zij mij zal geven. Ervaringen die ik zal mogen inzetten om andere dieren en hun eigenaren te ondersteunen e/o op weg te helpen.

En dan het energetisch behandelen …, tja ook dat was een bewustwordingsproces.
Voor mij was het heel normaal dat dieren tegen mij aan kwamen staan en gebruik maakten van mijn handen voor balans en energie.
Met wederzijds genoegen, maar zo normaal dat het me lange tijd niet is opgevallen.
Door een stukje bewustwording heb ik er voor gekozen me hier meer in te gaan verdiepen en heb ik me hier in laten scholen. Daardoor kan ik nu dieren en hun eigenaren op verantwoorde wijze ondersteunen. Na het behalen van mijn diploma tot energetisch dierbehandelaar, volg ik nu de specialisatie tot energetisch dierentherapeute. 

error: zie Diclaimer!