25 maart 2016

Over mij/ Ervaringen en Voorbeelden

Een inkijkje in mijn kant tijdens het geconfronteerd worden met een dilemma en vervolgens het uitvoeren van mijn “werk”:
Juni 2018 Vermissing hond, eind goed, al goed:
Een tijdje geleden, om ongeveer tien uur in de avond werd ik gebeld. Een bekende op vakantie was haar hond kwijt. In de consternatie van het moment was de deur van het vakantiehuisje per ongeluk open blijven staan en hond-lief had zijn kans schoon gezien en was zijn neus achterna gegaan. Sommige rassen/kruisingen voelen die noodzaak nu eenmaal sterker dan anderen. Uiteraard op de meest logische plekken meteen gekeken maar “meneer” was nergens te vinden.
Na ongeveer drie kwartier, wetende dat het donker ging worden, waren de eigenaren toch wel flink ongerust geworden. Ik werd gebeld met de vraag of ik contact kon leggen met de hond. Een dilemma. Er ging van alles door mijn hoofd: “Ze staan te dicht bij, ik doe geen vermissingen, krijg ik wel contact, gaat er geen kostbare tijd verloren?” Maar ook: “Ik kan toch niet niks doen, ik zou ook graag hulp en steun hebben als ik in zo’n situatie zou zitten…” Afijn, ik besloot een poging te wagen tot contact leggen. Zo onverwacht en met de eigenaar nog aan de telefoon die zich – terecht – zorgen maakte lukte het in eerste instantie niet goed. Ik kreeg wel beelden door van bepaalde omgevingen die de eigenaar ook herkende maar ik voelde ook een opkomende paniek. Naar het leek van het dier zelf. De gecommuniceerde beelden werden een grote wirwar welke als te snel vooruit gespoelde film voorbij kwam. Geen touw aan vast te knopen. Communicatie die ik van de hond opving: “Ik ben stout geweest, ik ben er vandoor gegaan. Wat als ze boos zijn op mij?” Tegelijk voelde ik de ongerustheid van de eigenaar door de telefoon. Op de door mij aangegeven plaatsen n.a.v. de doorgekregen beelden was al gekeken, en zomaar heen en weer blijven lopen (wat de hond naar het leek ook al aan het doen was) leek ook niet zinvol. Wetende dat eigenaar en hond ook open staan voor telepathisch communiceren gaf ik een stukje bewustwording aan de eigenaar mee. Toen besloot ik het telefoongesprek te beëindigen en in alle rust zelf ook te proberen contact te zoeken. De hond was vooral bezig met “hoe los ik dit op, hoe kom ik terug bij mijn baasjes”, en daar zo druk mee dat communicatie nauwelijks mogelijk was. Één van de redenen waarom ik geen vermissingen doe. Ik besloot het anders aan te pakken. Ik had een aantal herkenningspunten gevraagd aan de eigenaar omtrent het vakantiehuisje waar ze verbleven. Ook dat bleek lastig aangezien ik alleen een omschrijving uit tweede hand had. De eigenaar had bevestigd dat hun auto naast het huisje stond. Een herkenningspunt dat zowel de hond als ik erg goed kennen. Ik besloot me daar op te richten. Op wat onorthodoxe wijze “commandeerde” ik de hond “sta eens stil ik wil je helpen” De hond voelde voor mij als verbaasd en leek daadwerkelijk stil te gaan staan. Ik hielp de hond aarden omdat dit rust en overzicht terug brengt en het bewust handelen stimuleert. Vervolgens visualiseerde ik hun auto voor hem. Die ken je toch? Vroeg ik. ”Ja tuurlijk”. “OK waar staat die auto, waar vandaan ben je aan je alleen – wandeling begonnen?” Het leek of ik wat diepe ademhalingen voelde, en vervolgens weer een versnelling van beelden en gevoelens. Ik was hem weer kwijt. Ik bleef de auto visualiseren met daarnaast een huisje waarin de baasjes op hem wachtte en visualiseerde hem al krabbend aan de deur. In de hoop dat hij nu gericht onderweg was/zou gaan naar dat herkenningspunt. Meer kon ik op dat moment en van die afstand niet doen, helaas.
Bij niet wetenschappelijk ondersteunde technieken zoals communiceren met dieren weet je nooit zeker wat de invloed ervan is op de uitkomst van de situatie. Feit is wel dat ik na ruim een kwartier het heerlijke bericht kreeg dat “Meneer de Avonturier” weer veilig binnen was. Hij had zichzelf zojuist gemeld door aan de deur van het vakantiehuisje te krabben. Eind goed, al goed. Hopelijk hebben ze met z’n drieën nog een heerlijke vakantie gehad.
En nee ik doe, op een enkele uitzondering na, nog steeds geen vermissingen 😉

Reacties van eigenaren van eerder behandelde e/o getolkte dieren zijn o.a. te vinden onder deze link, deze link, deze link en deze link. Op de Facebookpagina en op Instagram worden regelmatig nieuwe updates geplaatst hoe klanten de (effecten van) behandeling of een contact ervaren.
Ik heb veel positieve ervaringen opgedaan met het tolken van herplaatste dieren, communicatie-/socialisatie-dilemma’s van herplaatste dieren, en de E.F.T. Methode (zie Dima Mojela). 

Overige voorbeelden wat je met een energetische behandeling e/o dierentolkconult o.a. bereiken kan: 

  • Een kater met blaasproblemen energetisch mogen ondersteuning naast zijn reguliere behandeling. Tevens hem uitleg mogen geven over het hoe & waarom van zijn situatie op dat moment. Het resultaat was dat hij behandeling van de dierenarts beter toeliet. Uiteindelijk is hij hersteld. Feitelijk resultaat van energetisch behandelen is vaak lastig vast te stellen. Vast te stellen was wel dat wat er in de blaas aanwezig was aan event. steentjes en gruis uiteindelijk tot uitplasbare substantie is verworden. Het is teruggevonden in een urinekweek. Het dier maakt het met de juiste voeding en verdere ondersteuning inmiddels goed!
  • Een herplaatste hond. Thema’s: Onbegrip van hond over herplaatsing met als gevolg stress. Leeftijd en plotseling in huis plassen. Niet begrepen veranderingen in de persoonlijke leefsfeer. Het dier energetisch behandeld en uitleg gegeven. “Afspraken” kunnen maken met het dier over wat te doen met hoge nood als de eigenaren er net even niet zijn. Er is daarna niet meer “zomaar” in huis geplast!
  • Eigenaar, hond en vogel samen mogen ondersteunen. Thema’s: herstel na een operatie, vraagstuk “herplaatsen of niet ?”, vuurwerkangst en onbegrip algehele situatie van dat moment. Harmonie, balans en rust was het resultaat.
  • Een bij de mens in huis levende roedel met onderling onbegrip, en daardoor ook wat ongenoegen/stress, in harmonie mogen brengen. Dit in stand houden vraagt ook inzet van eigenaren zelf.
  • Een kat die moeite heeft met elke vorm van contact, los van het feit dat het solitaire dieren zijn. Energiewerk, blokkades opheffen en tips voor de eigenaar hebben bijgedragen aan het verminderen van de stress voor deze kat en hem terug gebracht naar het hier en nu. Hij kiest er nu zelf voor om regelmatig contact te maken.
  • Een hond die uit een ver land komt, zich hier onbegrepen voelt
    en mijn benadering zo fijn vindt; of ik het z’n baasje wil uitleggen.
  • Een hond die ziek is en wil dat z’n eigenaar het nog op tijd ontdekt
    om te kunnen wennen aan het idee en in vrede te mogen loslaten.
    Awareness was voldoende.
  • Een hond die zijn werk anders wil doen.
    We hebben het samen, met resultaat, in de kosmos gelegd.
  • Een pup die te veel lijdt om gelukkig te kunnen leven en liever afscheid neemt. Samen mochten we dit, met resultaat, in de kosmos leggen.
    Uiteindelijk mocht hij vredig gaan en was daar gelukkig mee.

Één ervaring in het bijzonder heeft mij het zetje gegeven dat ik nodig had om echt te stoppen met ontkennen en te omarmen wat mijn zielsopdracht is en daarnaar te gaan handelen. Ik draag haar als mijn gids in mijn hart.

Dan zijn er natuurlijk nog mijn eigen dieren zoals ze in mijn leven voorbij gekomen zijn. Helaas vaak met een medisch dossier. Soms heeft het “waarom” dieren met bepaalde problemen juist bij die éne eigenaar terecht komen, te maken met een overeenkomst tussen die eigenaar en dat dier. Dat kan bijvoorbeeld gaan om een levensles of een (medische) situatie waar je in zit en waar je je bewust van mag worden. Zo ook bij mij, daarover vertel ik in dit facebookbericht

Zowel de dieren die zijn overgegaan als de dieren die nog bij mij wonen hebben ieder een eigen manier van communiceren. Sommigen moeilijk te doorgronden, anderen een open boek. Sommige willen het vooral allemaal zélf doen, anderen willen en accepteren graag mijn hulp. Weer anderen die sámen met mij de uitdaging aangaan. Allen brengen zij een wijze levensles die me soms tijdens het leven van het dier duidelijk wordt, soms pas daarna.

Eén daarvan een poes die ik mocht begeleiden in haar laatste dagen.
Met steun zolang dat gewenst was, ondersteuning toen het nodig was en uiteindelijk samen mogen “zijn” tot letterlijk het allerlaatste moment. Samen mogen accepteren en samen mogen loslaten. Het was haar wens een natuurlijke dood te mogen sterven, wat voor mij na meerdere euthanasieën een bijzondere ervaring was. 

Ook een heel jonge hond die destijds uit het leven gerukt dreigde te worden door een nog niet ontdekte auto-immuun ziekte. In deze bijzondere situatie bleek achteraf zijn lijden zelfs als waarschuwing naar mij bedoeld te zijn, betreffende mijn eigen gezondheid. Hij koos ervoor mij de weg te wijzen, vervolgens samen te werken in het ontvangen van de juiste hulp. Ruim 5 jaar na zijn eerste diagnose hebben we alsnog de strijd tegen zijn ziek-zijn moeten opgeven. Er waren in de loop der jaren problemen bij gekomen die zich maar niet in een diagnose lieten vangen. Daardoor bleek het vinden van een passende behandeling niet mogelijk. In wat hij er uiteindelijk bij gekregen heeft is hij zelf tot op heden een gesloten boek gebleven. Hoe moeilijk en frustrerend ook, ook dat mag de keuze van een dier zijn. Uiteindelijk hebben we er samen voor gekozen dat het leven op aarde, in zíjn lichaam, niet meer voor hem bestemd was. Toch heeft het energetisch werk hem van tijd tot tijd wel verlichting gebracht, en heeft hij mij leren zoeken naar “hoe dan wel” als het op de meest logische wijze niet lukken wil. In dit specifieke Facebookbericht vertel ik meer over zijn en ons proces voor en na de éérste diagnose.

Slechts 2 voorbeelden van de vele huisdieren die in mijn leven passeerden of nog aanwezig zijn. 

 

error: zie Diclaimer!